IranPolymer.com
 
 مقاله

مستربچ را روی موتور برای ما می آورند!

تولیدکنندگان معتبر مستربچ از شرایط ناعادلانه تولید در کشور می گویند و از جانب برخی مصرف کنندگان نقل می کنند:
مستربچ را روی موتور برای ما می آورند!

نشست تولیدکنندگان مستربچ با حضور جمعی از آنان که در ایجاد انجمن تولیدکنندگان مستربچ نیز نقش فعالی دارند، در محل دفتر ماهنامه بسپار، برگزار شد.
حاضرین جلسه عبارت بودند از: آقایان روبن گنجی: ایران مستربچ.ابراهیم مکوتی:کربی پلیمر. امید کوشکی: نوآوران بسپار. محمود معصومی: نوآوران بسپار. معیری: شرکت رنگدانه سیرجان.
در پایان این جلسه و در جمع بندی موارد مورد بحث دسته بندی زیر قابل ارایه به خوانندگان است.
1- نظارت دقیق تر و علمی تر آزمایشگاه کمرگ در واردات مواد.
2- ارایه راهکارهای جایگزین از سوی دولت برای پایان دادن به مشکلات ناشی از تحریم از جمله بازگشایی اعتبارات اسنادی و مبادلات ارزی.
3- آموزش درست و اصولی به مصرف کنندگان مستربچ برای تشخیص سره از ناسره.
4- ارتباط قوی بین صنعت مستربچ سازان و مراکز علمی از طریق داشتن نیروهای متخصص و واحد R&D
5- استخدام نیروهای متخصص و کارشناس در زمینه های تخصصی در اداره بهداشت و استاندارد.
6- پیگیری حقوق اعضا از طریق انجمن صنفی تولیدکنندگان مستربچ در جهت تدوین استانداردهای لازم برای مستربچ.

گنجی: متاسفانه صنف مستربچ در ایران، چندان توسعه نداشته است و هنوز تولیدکنندگانی هستند که به شکل زیر پله ایی مستربچ تولید و به بازار عرضه می کنند و تولیدکنندگانی که به کیفیت اهمیت نمی دهند، بازار خوبی برای محصولات آنها فراهم کرده اند! البته در مقابل تولیدکنندگانی هم هستند که به کیفیت اهمیت می دهند چرا که امروز بسیاری از تامین کنندگان بدون انجام تست های مورد نظرشان از تحویل گرفتن محصول خودداری می کنند. به اعتقاد من صنعت مستربچ هم ردیف صنایع بالادستی رشد نداشته است و جا دارد رشد بیشتری از این صنعت در داخل کشور انتظار داشته باشیم.

بسپار- علت اینکه صنعت مستربچ به عنوان یکی از بخش های پایین دستی پتروشیمی، با توجه به سرمایه گذاری ها و توسعه نسبی صنایع بالادستی رشد نکرده، از کجا ناشی می شود؟
گنجی: تخصصی بودن کار.

بسپار- از لحاظ فنی یا بازرگانی؟
گنجی: اول از لحاظ فنی که کار بسیار زیادی می برد و دوم از نظر بازرگانی، حجم سرمایه گذاری سنگینی می طلبد. به خاطر می آورم در سال 75 زمانی که برای آموزش 20 روزه به ایتالیا رفته بودیم، 18 روز اول تقریبا بیشتر مباحث دانشگاهی گفته شد، دو روز آخر هم به صورت عملی آموزش دیدیم، پیگمنتی را با یک ماده پلیمری مخلوط کردند و بعد با عبور از یک اکسترودر کوچک آزمایشگاهی به تولید مستربچ رسیدند. آقایی که به ما آموزش می داد، استاد یکی از دانشگاههای ایتالیا بود و حرف آخری که در دوره ی آموزش به ما زد این ما بود که صنعت مستربچ سازی همانند شیرینی پزی می ماند و بسته به سلیقه ی شما کیفیت محصول هم فرق می کند و آن چیزی که ما به شما آموزش دادیم تنها اصول کار بوده است، این شما هستید که با کار و سلیقه ی خوب می توانید محصول با کیفیت تولید کنید.
مشکل دیگر ما واردات بی رویه از خارج بدون اعمال تعرفه ی درست از طرف گمرک است چرا که آزمایشگاه گمرک در تشخیص اینکه مثلا یک ماده کربنات کلسیم است (به عنوان یک ماده اولیه خام) یا مستربچی که فرآوری شده است، دچار اشتباه می شود و به جای تعرفه ی 40 در صدی تعرفه ی 4 در صدی از آن اخذ می کنند!

ملکوتی: طبق آماری که من در اختیار دارم، در سال گذشته، 35 تن مستربچ وارد کشور شده است.

گنجی: این عدد واقعی نیست و خیلی بیشتر از اینها مستربچ وارد کشور شده است. این آماری مربوط به مستربچ اظهار شده است، مشکل دقیقا اینجاست که چندین برابر این اعداد بدون اظهار شدن به عنوان مستربچ وارد کشور می شود.

بسپار- و در واقع به جای تعرفه 40 درصدی، با تعرفه های بسیار پایین تر!

گنجی: در سال گذشته بیشترین آمار واردات که بدون تعرفه مستربچ، این مواد وارد کشور شده است، از جانب کشور دوست و برادر! عربستان بوده است.

بسپار- آیا آمار دقیقی از میزان مصرف مستربچ در داخل کشور وجود دارد که بتوان میزان دقیق تولید داخل و واردات این ماده را بر مبنای آن مشخص کرد؟
گنجی: برای اینکه بتوانیم به عدد صحیح برسیم باید ظرفیت های تولید که از طرف وزارت صنایع صادر شده است، را در اختیار داشته باشیم. به طور مثال خود من 1700 تن ظرفیت تولید دارم ولی بیشتر از 700 تن تولید نمی کنم چرا که معتقدم با کار خوب فرضا 200 تن تولید هم می تواند کار 1000 تن را انجام دهد.

معیری: متاسفانه واحدهای زیر پله ایی زیاد هستند و آمار تولید را نمی توان به راحتی به دست آورد و اتفاقا بسیاری از قطعه سازان پلاستیک هم از محصولات آنها استفاده می کنند. نمونه ایی از این مصرف کنندگان تولیدکنندگان لوله های جارو برقی و بعضی از تولید کنندگان لوله های پلیمری هستند. آیا از میان این جمع، کسانی که تولید لوله های جاروبرقی دارند، از شما که دارای واحدهای صاحب نام در تولید مستربچ هستید، خرید می کنند؟

(جمع حاضر): خیر.

گنجی: در تایید فرمایشات آقای معیری باید عرض کنم زمانی به یکی از کارخانه های لوله سازی پلیمری رفته بودم. در آن زمان قیمت مواد گرید لوله بین 650 تا 670 تومان بود. وقتی روش کار آنها را دیدم بدون هیچ حرفی از کارخانه بیرون آمدم، مدیر عامل کارخانه علت را جویا شد و گفت ما قصد خرید مستربچ داریم. در جواب به او گفتم شما از ما مستربچ نخواهید خرید! مستربچ خود را به چه قیمتی تهیه می کنید؟ گفت 450 تومان، با موتور برای ما می آورند!!!
حال شما خود حدیث مفصل بخوانید از این مجمل.

معیری: البته معضل تحریم هم مزید بر علت مشکلات ما است، ندادن اعتبارات اسنادی، مشکل نقل و انتقال پول و ... حتی از چین هم اگر بخواهیم مواد بگیریم باید 100 درصد پول را نقدی پرداخت کنیم؛ اروپا که جای خود دارد. در حالی که تمام پرداخت های ما باید نقدی باشد وقتی به فروش می رسیم، پرداختها همه بلند مدت است. حقیقتا دولت باید برای معضلات ناشی از تحریم برای تولیدکنندگان فکری بکند.

گنجی: دقیقا همینطور است و یکی از دلایلی که کمتر در صنعت مستربچ سازی سرمایه گذاری می شود، بازگشت طولانی مدت سرمایه است. در نظر داشته باشید که یک مستربچ ساز بنا به تقاضای مشتری و رنگهای مختلفی که به فاصله ی کمی در جامعه مد می شوند، باید تولید داشته باشد و مشکلاتی که از این مسایل گریبانگیر ما می شود، کار را بسیار سخت می کند.

معصومی: من نمی خواهم به مسایل اقتصادی وارد شوم، چرا که دوستان از آن صحبت کردند بحث من بیشتر مسایل فنی صنعت مستربچ است. یکی از مشکلات فنی که این صنعت با آن روبرو است پایین بودن دانش فنی در بین دست در کاران کارخانجات پایین دستی است. به طوریکه فرق بین مستربچ خوب و بد را نمی توانند تشخیص دهند. فرضا برای تشخیص تیتانیوم دی اکسید در مستربچ سفید تنها تستی که انجام می شود، Ash content است. به راحتی می توان کربنات کلسیم کیلویی 400 تومان را به جای تیتانیوم دی اکسید کیلویی 5000 تومان به صنایع پایین دستی فروخت! کاری که ما در حال انجام آن هستیم ارایه دستور العمل به صنایع پایین دستی برای انجام تستهای مختلف در تشخیص مستربچ خوب و بد است، همچنین دستگاه تست DST را با قیمت مناسب وارد بازار کرده ایم که به راحتی می توان تست کرد که مستربچ، آنتی اکسیدان دارد یا خیر و یا نقطه ی ذوب آن را به دست آورد. به طور مثال در زمینه مستربچ سفید خیلی از مواقع که تست دوده انجام می شود، 40 درصد دوده را نشان می دهد. حال اینکه ادامه ی تست دوده، Ash content است که با انجام آن بعضا دیده می شود علاوه بر 40 درصد دوده 10 در صد هم کربنات کلسیم در مستربچ موجود است! امروز بسیاری از لوله سازان به حدی رسیده اند که می توانند مسایل فنی را به درستی درک کنند و مستربچ خوب از بد را تشخیص دهند.

بسپار- آیا مستربچ نامرغوب تاثیرات نامطلوب خود را روی محصول نشان نمی دهد؟ و برای مصرف کننده نهایی قابل تشخیص و کنترل نیست؟
معصومی: یکسری از این مشکلات در دراز مدت آشکار می شود. فرضا به جای 40 درصد دوده، 30 درصد دوده و 10 درصد کربنات کلسیم می زنند و تولید کننده لوله پلیمری در ظاهر متوجه هیچ مشکلی نخواهد شد. مشکل زمانی به وجود می آید که لوله در شرایط سخت بعد از 5 سال دچار ترکیدگی می شود. تازه آن را هم به راحتی نمی توان ردیابی کرد که مشکل از کجا ناشی شده است. ما تمام تلاشمان این است که بتوانیم دانش فنی مورد نیاز را به صنایع پایین دستی انتقال دهیم و می توان گفت اوج پیشرفت و شکوفایی علم پلیمر در صنعت مستربچ سازی نهفته است، به طوریکه در کشورهای خارجی، پیشرفت صنایع پلیمری در صنعت مستربچ سازی نمایان می شود.
متاسفانه در ایران ارتباط بین تولیدکنندگان مستربچ، کامپاندینگ و آمیزه های پلیمری با مراکز علمی و دانشگاهی کم است و علت آن را می توان بیشتر در لو رفتن فرمولاسیون مراکز تحقیقاتی دانست که با صرف وقت و هزینه ی زیاد به دست آمده است. پس لازم است سیستمی برای حفظ مالکیت معنوی برای کسانی که به کار تحقیقاتی می پردازند به و جود آید.
نداشتن واحد R&D در خیلی از صنایع مستربچ سازی باعث شده است که دانشگاه و دست در کاران این صنعت زبان یکدیگر را درک نکنند چرا که امروز واحدهای R&D زبان مشترک بین صنعت و دانشگاه به حساب می آیند.
ملکوتی: چند نکته را لازم می دانم در این نشست مطرح کنم. اول، طرحی را در ارتباط با تسهیلات بانکی و مشتریان بدحساب به انجمن صنایع همگن پلاستیک، آمیزه سازان و ... دادم که امیدوارم مورد تایید قرار بگیرد. در این طرح با مبادله اطلاعات مشتریانی که چک های برگشتی یا عدم پرداخت داشته اند، از ضرر بیشتر سایر تولیدکنندگان جلوگیری می شود.
دوم: حضور کم رنگ و پراکنده ی شرکتهای ایرانی در نمایشگاه K آلمان و دیگر نمایشگاههای خارجی در مقایسه با دیگر کشورها که به صورت منسجم و متحد شرکت می کنند، جای افسوس دارد. به اعتقاد من ما باید افق فکری خود را به دور دستها معطوف کنیم و بازار مصرف خود را تنها در داخل کشور جستجو نکنیم. نمایشگاهای بین المللی به شکل یکپارچه فرصت خوبی برای اعلام وجود است.

بسپار- آیا شما صنعت مستربچ سازی کشور را در عرصه ی جهانی رقابت پذیر می دانید؟
ملکوتی: بله به اعتقاد من صنعت و معدن، کشاورزی، پتروشیمی و نفت سه صنعتی هستند که می توانند با دیگر کشورها، رقابت کنند.

معصومی: و به نظر من به طور مشخص مستربچ سازی این قابلیت را دارد.

ملکوتی: البته در این صنعت از نظر کیفی، از سطح جهانی عقب تر هستیم.

معصومی: ولی مستربچ های عربستانی که وارد ایران شده اند، به گفته بسیاری از مشتریان ما کیفیت مستربچ داخلی از نوع عربستاتی آن بالاتر بوده است و این نشان از توان ما برای حضور در فراتر از مرزهای کشور است.

بسپار- آیا از نظر قیمت هم امکان رقابت وجود دارد؟
معصومی: قطعا. گواه ادعای من بالا بودن 400 تا 500 تومانی قیمت مستربچ عربستانی نسبت به نوع مشابه داخلی است.

معیری: در حال حاضر کلارینت مستربچ قرمز بهداشتی را 40 هزار تومان عرضه می کند. ما هم همان مستریچ را با همان کیفیت، 25 هزار تومان می توانیم عرضه کنیم.

بسپار- به گرید بهداشتی اشاره کردید. آیا مواد اولیه و فرآیند و همه عوامل لازم دارای تاییدیه های بهداشتی هستند؟
معیری: مواد اولیه ی پیگمنت ها دو دسته هستند. پیگمنت های آلی ما که بدون استثنا وارداتی هستند. این پیگمنتها گریدهای مختلفی دارند و مسلما پیگمنتی که برای لوله استفاده می شود با پیگمنت محصولات مورد استفاده در صنایع غذایی فرق می کند.

بسپار-به نظر می رسد کسانی که در ایران مستربچ های تخصصی تولید می کنند، هم از نظر تعداد و هم ظرفیت تولید در اقلیت هستند.
معیری: بله شاید به هفت نفر هم نرسیم!

بسپار- این امر احتمالا ناشی از دیده شدن صرف بازار داخلی و به دنبال آن به صرفه نبودن تولید مستربچ های خاص با توجه به حجم نیاز بازار است.
معصومی: دقیقا همینطور است.

گنجی: علاوه بر این، مصرف کنندگان ما انتظار دارند مستربچ تخصصی با نوع معمولی آن هم قیمت باشد! از طرف دیگر، بعضی از تولیدکنندگان داخلی هم با خرید نمونه از مستربچ های دارای تاییدیه در کاربردهای بسته بندی مواد غذایی، تنها به انگیزه ی نشان دادن به کارشناس بهداشت اقدام می کنند و بعد از آن هیچ خریدی انجام نمی شود. در واقع خرید نمونه فقط برای نمایش است.

معصومی: ضعف علمی که قبلا به آن اشاره داشتم، در اداره ی بهداشت هم وجود دارد. سووال من این است که اصولا اداره ی بهداشت با انجام چه تستهایی، گواهی بهداشت صادر می کند؟ آیا اصلا امکان انجام آزمون های لازم را دارند؟

گنجی: خود من پنج سال در گیر این قضیه بودم تا در نهایت توانستم گواهینامه گرید غذایی برای بطری سبز رنگ "سون آپ" را بگیرم اما بعد از یکسال که بازاریابی آن را انجام دادیم، برای تمدید گواهی نامه با همان نمونه ی قبلی به ادره بهداشت رفتیم اما خانمی که آنجا بودند با آزمایش جوشاندن مستربچ با آب (!) تشخیص دادند که دیگر نباید گواهی نامه ی ما تمدید شود، البته در نهایت آنها را به شیوه علمی و فنی مجاب کردیم که گواهی نامه ی ما را تمدید کنند. اما واقعیت این است که ما با افراد غیر متخصص در ارگانهای دولتی روبرو هستیم به طوری که کارشناس اداره ی بهداشت گمان می کند با تولید کننده ی دارو روبرو است! حتی دستور العمل بسته بندی مواد غذایی را هم کارشناس خود ما به اداره بهداشت داده است.

معیری: واقعا اگر اداره بهداشت به دنبال انجام کار مثبتی است، باید به نحوه کار تولیدکنندگان ظروف یکبار مصرف نظارت داشته باشد، تا جایی که من می دانم آنها تنها یکبار برای گرفتن مستربچ گرید غذایی آن هم تنها به دلیل گرفتن مجوز مراجعه می کنند و دیگر پیدایشان نمی شود!

ملکوتی: انجمنی که با کمک دوستان در حال تشکیل آن هستیم می تواند در جهت متحد کردن ما برای رفع مشکلات رهگشا باشد.

معصومی: من هم با نمونه های عدم تخصص روبرو شده ام، از جمله اینکه به شرکتی دستور العمل داده بودند که اگر به دنبال گواهی بهداشت هستید باید دستگاه MFI داشته باشید، هرچند دستگاه مذکور در آزمایشگاه مستربچ سازی دارای اهمیت است ولی هیچ ربطی به وزارت بهداشت ندارد، چرا که کارکرد این دستگاه مربوط به رئولوژی است. به اعتقاد من یکی از رسالتهای انجمن باید ارتباط با وزارت بهداشت و اداره استاندارد در جهت تدوین استاداردهای لازم باشد تا مشکلات به حداقل برسد.

کوشکی: بحث های مختلفی در جلسه مطرح شد، من جنبه های مختلف آن را می خواهم بررسی کنم. اول دیدگاه جهانی حرکت به سوی کامپاندینگ است، به طوریکه اگر امروز مشتری مواد خاصی را بخواهد سفارش بدهد به جای مراجعه به پتروشیمی، به تامین کننده مواد خود خصوصیاتی را که مد نظر دارد سفارش می دهد و تامین کننده، مواد را بسته بندی شده به کارخانه می فرستد. منظورم این است که وقتی به سمت تولید انبوه می رویم، ظرفیتهای تولید و سرعت بسیار بالا می رود. برعکس در ایران متاسفانه مشکلی که با آن روبرو هستیم، ظرفیت پایین تولیدکنندگان است که امکان رقابت و پایین نگه داشتن قیمت را از آنها گرفته است.
دوم اینکه به اعتقاد من چرخه ی صنعت در کشور ما دچار نقصان است. نمونه هایی از آن را می توان در قطعه سازان خودرو و لوله سازان دید که مجبورند زیر ظرفیت اسمی خود تولید داشته باشند و هرسال هم مجبور شوند 10 درصد قیمت های خود را پایین بیاورند! به طوریکه گاها دیده می شود قیمت لوله پلیمری پایین تر از مواد اولیه ی آن است. اگر بخواهیم مشکلات را کنکاش کنیم متوجه می شویم در مناقصاتی که دولت برگزار می کند ملاک برنده شدن، پایین ترین قیمت است و کسی هم که برنده می شود برای جبران هزینه های خود به دنبال مواد بازیافتی می رود، تا جایی هم که خبر دارم کارگر استخدام کرده اند تا لوله هایی که برای کشاورزی و آب و فاضلاب قبلا کارگزارده شده، بکنند تا از بازیافتی آنها استفاده کنند و اتفاقا زمانی مشکلات بیشتر می شود که یک طرف آن دولت باشد. چرا که وقتی کسی که از جیب خود پول خرج می کند بسیار دقت عمل به خرج می دهد تا جنسی که می خرد دچار اشکال نباشد.
شرکت گاز محاسبه ای برای اجرای پروژه های کارگزاری لوله انجام داده بود و به این نتیجه رسیده بود که تولید لوله تنها 5 درصد از هزینه های اجرایی را به خود اختصاص می دهد و زمانی هزینه ی 95 درصدی بازگشت سرمایه دارد که حداقل لوله، 50 سال عمر مفید داشته باشد. یعنی علی رغم اینکه خرید لوله با اختصاص 5 درصد از کل سرمایه حداقل مبلغ سرمایه گذاری را به خود اختصاص می دهد اما در بازگشت سرمایه نقش اصلی را بازی می کند.
در حال حاضر در اروپا ساختمانهایی با قدمت 100 سال وجود دارند که نهایتا تنها نمای آن را بازسازی می کنند، در حالی که در ایران بساز بفروش ها به دلیل فکر غلط با خرید جنسهای ارزان که تنها شاید 2 درصد از هزینه های اجرایی را در بر بگیرد، عمر ساختمان را به حداقل می رسانند. در این میان موسسه استاندارد به خوبی می تواند نقش ایفا کند. کشوری نظیر آلمان با داشتن 25 هزار استاندارد نمونه ای مثال زدنی است که بالاترین کیفیت محصولات را به خود اختصاص داده است و شاید یک ایرانی یک کیلو مواد اولیه هم نتواند به این کشور صادر کند، چراکه ایران تنها دارای 1500 استاندارد است و نظارت درستی در کیفیت محصولات خود به خرج نمی دهد و تنها راهی که می توان در مجاب کردن مصرف کنندگان در استفاده از مواد مرغوب به کار برد، همین استاندارد است.
بسپار- در مورد صادرات هم اگر موانع غیر تعرفه ایی وجود داشته باشد، هیچ وقت کربنات کلسیم سفید با تعرفه ی 4 درصد وارد کشور نمی شود.
کوشکی: دقیقا همین طور است چرا که کشوری همانند عربستان که یکی از صادر کنندگان مستربچ به ایران است دلیلی ندارد برای ما دلسوزی کند! حتما در پشت پرده، جریان چیز دیگری است. دو حالت بیشتر ندارد یا در مورد اینکه مستربچشان دارای 60 درصد تیتان و 40 درصد کربنات کلسیم است، راست نمی گویند یا قصد اعمال دمپینگ در ایران را دارند. باور کنید اگر سیستم گمرک و استاندارد ما خوب عمل می کردند، هیچ خارجی با تعرفه درست 40 درصدی، نمی توانست با تولید کننده داخلی رقابت کند.

بسپار- بخشی از مشکلاتی که مطرح شد نه در کنترل تولیدکنندگان است و نه می توان برای آنها راهکار ارایه داد. مثل بحث تحریم ها، ولی بخشی از موضوعات مطرح شده راهکار قابل ارایه دارند، مثل آموزش مصرف کنندگان. آیا موارد دیگری است که بتوان برای آن در این جلسه روش اصلاحی ارایه کرد؟
معیری: کارهایی که ما مثلا در بخش مستربچ هایی که برای فرش ماشینی به کار می رود در حال انجام آن هستیم فرستادن کارشناس از طرف خود به واحدهای آنهاست تا نحوه درست کار را به آنها آموزش دهند. همچنین با اداره استاندارد در زمینه فعالیتهای آزمایشگاهی همکاری داریم حتی ما آمادگی آزمایش مواد اولیه ای را که از خارج وارد می شوند، هم داریم. در حال حاضر نیروی متخصص ایتالیایی هم استخدام کردیم تا تولیدات به روزی داشته باشیم.

ملکوتی: طبق آماری که من دارم 125 هزارتن مستربچ در داخل کشور تولید می شود. اگر بتوانیم در قالب انجمن با یکی از پتروشیمی ها وارد مذاکره شویم که گرید خاص پلیمری را که مورد مصرف ما است تولید کنند قدم بزرگی برای مستربچ سازان برداشته ایم.

بسپار- تشکیل انجمن تولیدکنندگان مستربچ، در چه مرحله ای است؟
گنجی: در حال ثبت است. هرچند تعداد نفرات در حال حاضر کم هستند ولی می توان در دراز مدت انتظار داشت دیگر دوستان نیز به ما بپیوندند.

بسپار- آیا نمی توان تا زمانی که خود انجمن به ثبت برسد، منافع گروهی این شاخه رااز طریق سایر تشکل ها موجود دنبال کرد؟
گنجی: مستربچ سازان مشکلات خاص خود را دارند و اگر بخواهیم با دیگر تشکل ها ادغام شویم، نمی توانیم به اهداف خود برسیم.

معیری: البته با انجمن صنایع همگن پلاستیک، صحبت داشته ایم ولی چون عمدتا آنها مصرف کننده ما هستند، دچار تداخل منافع خواهیم شد.

ملکوتی: اصلا قدیمی ترین صنف کامپاند، مستربچ سازان بوده اند.

بسپار-آیا از طریق وزارت کار برای ثبت انجمن اقدام کرده اید؟
کوشکی: بله، طی جلساتی که برگزار کردیم قرار شد انجمن صنفی تولیدکنندگان مستربچ را به ثبت برسانیم.

 
اشتراک اخبار اطلاعات درج آگهی ‪Copyright © 2014 Iran Polymer. All rights reserved.‌