IranPolymer.com
 
 مقاله

همسو با کشورهای توسعه یافته در کاهش گازهای گلخانه ای


در آخر ماه مارس 2011، 40 درصد از لایه اوزون موجود در استراتوسفر از لایه های فوقانی جو، نابود شد! این در حالی است که تا پیش از این حداکثر میزان آسیب ثبت شده لایه اوزون 30 درصد بوده است. لایه اوزون بخشی از جو زمین است که غلظت گاز اوزون در آن بالاست و به دلیل قابلیتی که در جذب اشعه مافوق بنفش خورشید دارد، در جلو گیری از بیماریهایی چون سرطان پوست، نقش حیاتی ایفا می کند، دانشمندان امروز بیشترین آسیب به محیط زیست و لایه های فوقانی زمین را ناشی از افزایش گازهای گلخانه ایی که عموما شامل بخار آب و دی اکسید کربن می باشد می دانند،گازهای گلخانه ایی در جو درست مثل شیشه های گلخانه عمل می کنند. نور خورشید پس از عبور از لایه های گازهای گلخانه ایی وارد جو زمین می شود. نور خورشید گذر کرده از لایه های گازهای گلخانه ای وارد جو زمین می شود، مقداری از انرژی گرمایی آن توسط خاک، آب و سایر موجودات جذب می شود، مقداری هم در جو زمین می ماند و باقی مانده آن به فضا بر می گردد. در نتیجه جو زمین گرمتر می شود و به دنبال آن دمای کره زمین بالا می رود. اثر گلخانه ای، کره زمین را به اندازه ای گرم نگه می دارد که ما انسانها بتوانیم بر روی آن زندگی کنیم اما اگر اثر گلخانه ای شدت یابد، ممکن است دمای زمین به قدری زیاد شود که ما انسانها و دیگر جانداران نتوانیم گرمای آن را تحمل کنیم.گازهایی که باعث اثر گلخانه ایی در جو می شوند، به گازهای گلخانه ایی معروفند. این گازها می توانند تا مدت زیادی حرارت را در خود نگه دارند و امروز با اضافه شدن بیش از حد گازهای گلخانه ای به جو زمین، دمای زمین به شدت افزایش یافته است.
دولت ها برای مهار این گازها از جمله اقدامات موثری که در آن همت گماشته اند، وضع پروتکل کیوتو بوده است. پروتکل کیوتو به دنبال مذاکراتی که از سال 1992 آغاز شده بود، در سال 1997 مورد توافق قرار گرفت. هدف این پیمان آن است که میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای توسط کشورهای توسعه یافته، از سال ‪ ۲۰۰۸‬ تا ‪ ،۲۰۱۲‬به دست کم پنج درصد کمتر از سطح این گازها در سال ‪ ۱۹۹۰‬برسد.
در مجموع ‪ ۱۷۴‬کشور جهان این پیمان را تصویب کرده‌اند. ایران نیز از جمله کشورهای امضا کننده این پیمان است و به مثابه قوانین داخلی باید در کشور آن را به اجرا گذارد.
شرکت پدم در ایران از جمله شرکتهایی است که به منظور کاهش گازهای گلخانه ای در چارچوب پروتکل کیوتو با یک شرکت ایتالیایی قرارداد همکاری به امضا رسانده است. در همین راستا خبرنگار بسپار با آقای دکتر سعید اسفندیاری، فوق دکترای حقوق در رشته محیط زیست و نماینده حقوقی شرکت پدم مصاحبه ایی را به انجام رساند.

بسپار- پروتکل کیوتو چه متضمن چه محدودیت هایی برای کشورهای در حال توسعه است؟
اسفندیاری: کیوتو پروتکل حقوقی است که تمام دنیا را در بر می گیرد و در چهار چوب همین پروتکل کشورهای پیشرفته وظیفه دارند، در پایین آوردن انتشار گازهای گلخانه ایی به کشورهای در حال توسعه کمک کنند. بدین منظور کاهش گازهای گلخانه ای به شکل تجاری در آمده است و برای نیل به این هدف در اروپا از ابزاری همانند CDM (Clearing Development Mechanism) که زیر مجموعه ی کیوتو است، استفاده می کنند. به طور مثال کشورهای اروپایی موظف شده اند گازهای گلخانه ایی خود را به 5 درصد پایین تر از سال 1390 برسانند، حال اگر در فرانسه کاهش یک تن گاز گلخانه ایی 50 یورو هزینه داشته باشد، همین کار به طور مثال در ایران 10 یورو هزینه دارد و مسلما شرکت های اروپایی راغب خواهند شد در کشورهایی همانند ایران این سرمایه گذاری را انجام دهند.

بسپار- لطفا در ارتباط با قراردادی که با شرکت ایتالیایی در زمینه کاهش گازهای گلخانه ایی به امضا رسانده اید، به خوانندگان ما توضیح دهید.
اسفندیاری: به دلیل اینکه در ایران قیمت حامل های انرژی پایین بوده است، خیلی از صنایع به صدمه ایی که از انتشار گازهای گلخانه ایی به محیط زیست می تواند وارد کند، بها نمی دادند ولی با واقعی شدن قیمت های انرژی مسلما استفاده از ابزای همانند CDM برای شرکتهای بزرگ و کوچک بسیار اقتصادی خواهد بود. به طور مثال اگر در نظر بگیریم در ایران 40 پتروشیمی وجود داشته باشد، اینها اگر فقط بتوانند گاز های طبیعی در فلر را خاموش کنند، می توانند میلیارد ها دلار سود به دست آورند و در واقع به صرفه جویی بزرگی دست خواهند یافت. فلر برای توصیف یک شعله بی حفاظ که گازهای مازاد را می سوزاند به کار برده می شود. این پدیده در تأسیسات نفتی، پالایشگاه ها و صنایع پتروشیمیایی به منظور ایمنی کارکنان و تجهیزات موجود در محل اتفاق می افتد. در واقع گازهای فلر هنگامی تولید می شوند که فرآیندها عملکرد کاملی نداشته باشند.
بر اساس تخمین بانک جهانی، سالیانه 110 میلیارد مترمکعب از گازهای طبیعی در فلرها سوزانده شده یا مستقیماً به محیط تخلیه می شود. سهم کشورهای در حال توسعه از کل گازهای فلر شده در جهان بیش از 85 درصد بوده و دلیل آن این است که این کشورها عمده ترین تولید کنندگان نفت و گاز در جهان برای صادرات می باشند. فلر نمودن گازها در قسمتهای مشخصی از جهان تمرکز بیشتری داشته که شامل کشورهای الجزایر، آنگولا، اندونزی، ایران، مکزیک، نیجریه، روسیه و ونزوئلا می باشد.
در کشور ما فقط در صنایع بالا دستی یک فلر به ثبت رسیده است. در نظر داشته باشید میزان کاهش کربن در اثر عملکرد این فلر 500 تا 600 هزار تن است که اگر آن را در قیمت کف بازار که 10 یورو می باشد ضرب کنیم متوجه می شویم چه در آمد هنگفتی عاید شرکت ملی نفت ایران می شود. متاسفانه در کشور ما از لحاظ تکنیکی قادر به نوشتن سند فنی برای توجیه اقتصادی پرونده های CDM نیستند، به طوری که در جهان از صد در صد پروژه هایی که به هیات جهانی آب و هوایی معرفی می شود، فقط 10 در صد آن به ثبت می رسد و 90 در صد آنها رد می شود چرا که قوانین کیوتو بسیار پیچیده است. در نتیجه ما هم نیازمند کشورهای خارجی هستیم تا این سند را تعریف کنند. قراردادی هم که ما با شرکت ایتالیایی به امضا رسانده ایم، بدین صورت است که یکسری از شرکتهایی که مورد تایید سازمان ملل متحد هستند نیازمند یک نماینده فنی هستند تا بررسی کنند فلری که در یک کشور به ثبت رسیده است، آیا کاهش گاز گلخانه ایی داشته است یا خیر؟
شاید بتوان اینطور بر داشت کرد که شرکت ایتالیایی از طریق انتقال دانش مهندسین خود به مهندسین ایرانی، در چهار چوب پروتکل کیوتو عمل کرده است.

بسپار- آیا این قرادادها در چهار چوب تحریمها قرار نمی گیرند؟
اسفندیاری: خیر. چرا که قوانین محیط زیست در حقوق بین الملل از قوانین آمره محسوب می شوند و رعایت آن برای تمام کشورها الزامی است. البته اگر تکنولوژی قابلیت دوگانه داشته باشد در چهارچوب تحریم ها می تواند قرار گیرد که در این مورد خاص اینگونه نیست.

بسپار- با این وصف ایران می تواند با هر شرکت دیگری از جمله آمریکایی طرف قرار داد شود؟
اسفندیاری: بله، ولی مشکل اصلی با کشور آمریکا انتقال ارز است که مطابق با قوانین کنگره آمریکا هر گونه انتقال ارز به ایران ممنوع شده است.

بسپار- آیا این مشکل در ارتباط با کشور ایتالیا وجود ندارد؟
اسفندیاری: انتقال ارز بحث ثانویه است و عملا شاهد این هستیم انتقال پول از راه های دیگری به غیر از سیستم بانکی صورت می گیرد.

بسپار- اگر اختلافی بین شرکت شما و طرف خارجی پیش بیاید چه راهکارحقوقی برای آن در نظر گرفته اید؟
اسفندیاری: فروش تولید کربن در چهار چوب یکسری از قراردادها انجام می گیرد که سازمان ملل آنها را تعریف کرده است و در واقع ما به عنوان طراح سند فنی هزینه را از صاحب پروژه می گیریم و با توجه به اینکه 50 درصد کار در تهران صورت می گیرد و 50 درصد، در شرکت تابعه ی ما در خارج، در نتیجه عملا اختلافی پیش نمی آید ولی به طور کل، اگر اختلافی پیش بیاید اتاق بازرگانی پاریس بین ما داور خواهد بود.

بسپار- با تشکر.

 
اشتراک اخبار اطلاعات درج آگهی ‪Copyright © 2014 Iran Polymer. All rights reserved.‌